μά
μά nədir, Yunanca nə məna gəlir, Almanca μά nə mənasıdır? Yunanca - Almanca
μά, Betheuerungswort, einen Schwur einleitend mit dem accus. der Gottheit od. der Sache, bei der man schwört; – 1) bejahend, – a) mit ναί od. νή, wie Il. 1, 234, ναὶ μὰ τόδε σκῆπτρον, wahrlich bei diesem Scepter! ναὶ μὰ γὰρ ὅρκον, Pind. N. 11, 24; ναὶ μὰ Δία, Ar. Ach. 88 Equ. 280; ναὶ μὰ τὸν Δία, Plat. Rep. III, 407 b u. Folgde, doch nicht eben häufig. – b) ohne den Zusatz, wo sich die Bejahung aus dem Zusammenhang ergiebt, μὰ τὴν τέλειον τῆς ἐμῆς παιδὸς Δίκην, Aesch. Ag. 1407, u. häufiger μὰ Δία, so wahr Zeus! beim Zeus! – Häufiger 2) verneinend; – a) mit dabeistehendem οὐ, οὐ μὰ γὰρ Ἀπόλλωνα, οὐ μὰ Ζῆνα, nein, beim Zeus! Il. 1, 86. 23, 43 Od. 20, 339; οὐ μὰ τὴν δέσποιναν Ἄρτεμιν, Soph. El. 616; οὔτοι μὰ τοὺς ϑεούς, Ar. Equ. 235; οὐ μὰ τὼ ϑεώ, Thesm. 718; οὐδέ γε μὰ Δία, Plat. Gorg. 456 d; οὐ μέντοι μὰ Δία, Rep. IV, 426 b; οὐ μὰ τὸν Δία οὔκουν, Theaet. 142 d u. öfter. – b) oder die Negation folgt, μὰ τὸν Ἀπόλλω, οὐκ, Ar. Thesm. 269; μὰ Δία – οὐκέτι ἔχω σοι λέγειν, Plat. Prot. 312 e; μὰ ϑεοὺς – οὐδέν, Conv. 219 c; μὰ Δία – μὴ σύ γε, Rep. I, 345 b; vgl. Eur. μὰ τοὺς παρ\' Ἅιδην νερτέρους ἀλάστορας, οὔτοι ποτ\' ἔσται τοῦτο, bei den Unterirdischen, nimmer wird das geschehen, Med. 1055. – c) in Antworten, in Bezug auf die in der Frage liegende Negation, οὐκ αὖ μ\' ἐάσεις; – μὰ Δί\' ἐπεὶ κἀγὼ πονηρός εἰμι, Ar. Equ. 336; u. mit folgdm ἀλλά, z. B. δύο δραχμὰς μισϑὸν τελεῖς; – μὰ Δί\' ἀλλ\' ἔλαττον, nein beim Zeus! sondern weniger, Ran. 753. 779. 1053; Xen. Mem. 3, 13, 3, u. öfter bei Plat., vgl. οὐ μὰ τὸν Δί\', ἀλλ\' οὐκέτ\' οἶδα ἔγωγε ὅτι ἔλεγον Rep. I, 334 b. – Der Name des Gegenstandes, bei dem man schwört, wird auch fortgelassen, bes. in der attischen Umgangssprache, μὰ τὸν, ἐγὼ μὲν οὐδ\' ἂν – ἐπιϑόμην Ar. Ran. 1370; Plat. Gorg. 489 e; vgl. Schäfer Greg. p. 150 ff. u. Mein. Men. p. 131.
μᾶ, äol. u. dor. = μήτηρ, nur im vocat. μᾶ γᾶ, Mutter Erde, Aesch. Suppl. 867. 876. Vgl. die ähnl. kurzen Formen βᾶ, δῶ, λῖ. – Bei Theocr. 15, 89 Ausruf der Verwunderung.
μά, Beteuerungswort, einen Schwur einleitend mit dem accus. der Gottheit od. der Sache, bei der man schwört; (1) bejahend, (a) mit ναί od. νή, ναὶ μὰ τόδε σκῆπτρον, wahrlich bei diesem Scepter!; (b) ohne den Zusatz, wo sich die Bejahung aus dem Zusammenhang ergibt, μὰ Δία, so wahr Zeus! beim Zeus! Häufiger (2) verneinend; (a) mit dabeistehendem οὐ, οὐ μὰ γὰρ Ἀπόλλωνα, οὐ μὰ Ζῆνα, nein, beim Zeus!; (b) oder die Negation folgt; μὰ τοὺς παρ\' Ἅιδην νερτέρους ἀλάστορας, οὔτοι ποτ\' ἔσται τοῦτο, bei den Unterirdischen, nimmer wird das geschehen; (c) in Antworten, in Bezug auf die in der Frage liegende Negation; δύο δραχμὰς μισϑὸν τελεῖς; μὰ Δί\' ἀλλ\' ἔλαττον, nein beim Zeus! sondern weniger. Der Name des Gegenstandes, bei dem man schwört, wird auch fortgelassen, bes. in der attischen Umgangssprache
μᾶ, nur im vocat. μᾶ γᾶ, Mutter Erde; Ausruf der Verwunderung
Yunanca - Almanca lüğətdə Yunanca μά sözünün Almanca mənası nədir? Yunanca dilindəki μά sözünün Almanca dilindəki mənasını yuxarıda oxuya bilərsiniz.
Was this article helpful?
93 out of 132 found this helpful